Μιλώντας για τα πολιτικά διεκδικούμενα των γυναικών δεν μπορούμε παρά να πέσουμε πάνω σε συνθήματα διεκδίκησης της ισότητας.
Ισότητα!
Ένα σύνθημα παγιδευτικό. Τι μπορεί να επιτύχει η προσπάθεια για την ισότητα όταν η αφετηρία, η φυσιολογία, η ανατροφή, οι κοινωνικοί ρόλοι, οι οικογενειακές αγκιστρώσεις είναι διαφοερετικές;
Είναι πραγματικά αφελές να ευαγγελίζεται κανείς αυτού του είδους την ισότητα. Εύκολα λόγια δικανικών εξαγγελιών. Κούφιες διακηρύξεις.
Μπορεί άραγε να εξωραϊστεί η επιφάνεια, να ισοπεδωθούν οι διαφορές σε επίπεδο ίσως επαγγελματικών δικαιωμάτων, αλλά η ουσία της υπόθεσής μας παραμένει η διαφορετικότητα.
Σε άλλους καιρούς το σύνθημα για ίσα δικαιώματα στην εργασία ήταν πρόσφορο. Ήταν η εποχή που οι γυναίκες τολμούσαν να εισέλθουν στο χώρο εργασίας. Τολμούσαν να είναι επαγγελματίες, να κυνηγήσουν θέσεις εξουσίας και επιρροής.
Και επιτύχαμε πλέον τη μερική ισότητα. (Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη σημαντικότητα τέτοιων κεκτημένων των κινημάτων). Δηλαδή ισότητα για κάποιους εκλεκτούς. Για κάποιος άλλους παραμένει η ανισότητα (Βλέπε μαύρη εργασία των γυναικών λ.χ. ως οικιακοί βοηθοί).
Πώς μπορεί ένα τόσο γενικό σύνθημα να μας βοηθήσει να ενσκήψουμε βαθύτερα, να αναμοχλεύσουμε τα αόρατα εκείνα αταβιστικά δεσμά που συμπιέζουν επιθυμίες, σμιλεύουν πρότυπα, επηρεάζουν την αίσθηση του εαυτού, την αντίληψη του υπαρξιακού σκοπού;
Ο πολιτικός λόγος οφείλει να ανοίξει ζητήματα ταυτότητας, να ενθαρρύνει τον ουσιαστικότερο διάλογο ανάμεσα στις ομάδες των γυναικών. Να επισημάνει τη διαφορετικότητα, επιδιώκοντας μια εκ νέου έμφυλη συνειδητότητα του όμοιου και του διαφορετικού.
