Δεν ξέρω πόσες-πόσοι διαβάζετε και τί διαβάζετε. Είναι ευχάριστο κανείς να ανακαλύπτει τρόπους να συνδέεται με το κλίμα μιας άλλης εποχής. Πώς μπορούμε λοιπόν να δούμε το πρόσφατο παρελθόν, το οποίο είναι τόσο δεμένο με το παρόν;
Η φοβερή και τρόμερη δεκαετία του ‘80 για την Ελλάδα είναι τόσο κοντινή, ώστε να την αναλύουμε, αλλά και τόσο σκοτεινή. Μουσικές, κουρέματα, ο Αντρέας, οι γυναίκες έξω απο το σπίτι, οι αγρότες που είχαν πια γίνει υπάλληλοι οικογενειάρχες… Είναι τυχερός κανείς αν μπορεί να κρυφοκοιτάξει στις αυθεντικές αναμνήσεις αυτής της εποχής. Έτσι κρυφοκοίταξα κι εγώ μέσα από το βιβλίο της Πολενάκη.
Μια φίλη μου το δώρισε και επέλεξα να δημοσιεύσω τη διασκεδαστική χαρακτηριστική δηκτικότητα εναντίον των ανδρών, σε κλασσική “γυναικοκουβέντα”.
Αντιγράφω από το βιβλίο της Μαρίας Πολενάκη, «μισώ-μισώ», εκδόσεις Καστανιώτη:1994
Κεφάλαιο 17- Συζήτηση στρογγυλής κλίνης
(…)Μαζευτήκαμε, που λέτε, πολλές μονάδες γυναικών (δηλαδή γυναίκες μόνες), όλες μας παντρεμένες, καταξιωμένες, μορφωμένες και απελπισμένες. Διαλέξαμε ένα τραπέζι στρογγυλό, για να μιλάμε στριμωγμένα χωρίς να μας ακούνε, και κάποια ζήτησε από το γκαρσόνι να μας στρώσει το σεντόνι.
- Εννοείτε το τραπεζομάντιλο; τη ρώτησε αυτός.
Βιαζόταν, φαίνεται η καημένη να μιλήσει για τα ερωτικά της προβλήματα κι έτσι της δώσαμε αμέσως το λόγο.
(…)
- Λοιπόν, πώς θα τον ήθελες τον άντρα που γυρεύεις; τη ρώτησα.
- Να είναι στην ηλικία μου, στη νοοτροπία μου, στα ενδιαφέροντά μου, στην πνευματικότητά μου και, ασφαλώς, αντάξιος της εξωτερικής μου εμφάνισης.
- Μα εσύ πας για ένα θαύμα! Γι’ αυτό δε βρίσκεις! Νομίζεις ότι υπάρχουν αρσενικά όντα που να έχουν ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ όλα αυτά τα προτερήματα;
(…)
- Να μη λέμε κι ότι θέλουμε! Φαντάζεστε, παιδιά, να μας ακούγανε οι άντρες μας από μια μεριά;
- Κάπου έχουν δίκιο που αντιδρούν στις ομαδικές εξορμήσεις γυναικών.
- Διότι έχουν την εμπειρία των αντίστοιχων δικών τους εξόδων.
- Φαίνεται τελικά ότι η απιστία ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ την επικοινωνία για να ξεκινήσει. Αν δεν επικοινωνούσα μαζί σας, μπορεί να έθαβα κάθε επιθυμία μέσα μου, να μη μιλούσα γι’ αυτήν, και εν αρχή ην ο Λόγος!
(…)
- Και το πνεύμα δεν παίζει ρόλο σε μια ερωτική σχέση;
- Βεβαίως. Αυτό χρειάζεται για να μπορείς ν’ αντέχεις τον άλλο σε όλες τις υπόλοιπες ατελείωτες ώρες που είσαι αναγκασμένος ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΣΕΞ!
- Δηλαδή ποια είναι, ρε παιδιά, η τέλεια ερωτική σχέση; Ποιο ποσοστό σωματικής έλξης, ψυχικής επαφής και πνευματικής επικοινωνίας πρέπει να περιέχει;
- Αν την παρομοιάσουμε με συνταγή μαγειρικής, πρέπει να βάλουμε και λίγο αλατοπίπερο, καθώς και σκόρδο, για να μη τη ματιάσουμε!
- Αφήστε την πλάκα, γιατί εγώ δεν έζησα ποτέ την τέλεια ερωτική σχέση και κοντεύω να τρελαθώ!
- Μα η τέλεια ερωτική σχέση μοιάζει πολύ με αυτή που ΔΕΝ έζησες, είπα και ύστερα με έβαλαν πάλι να επεξηγώ. Δεν υπάρχει τέλεια σχέση, διότι το τέλειο στη σχέση καταργεί τη σχέση, αφού η λέξη «σχέση» αφορά το σχετικό! Το τέλειο δεν είναι σχετικό, αλλά απόλυτο, δηλαδή τελειωμένο, ολοκληρωμένο. Ο έρωτας που είναι σχέση είναι αναγκαστικά ατελής. Είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης, το ψέμα, η αγωνία της συνάντησης, η επιθυμία της φυγής για να ξαναϋπάρξει συνάντηση…
