Άμβλωση και έκτρωση

Κάνοντας μια μικρή πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο στα λήμματα άμβλωση και έκτρωση, διαπίστωσα οτι ο χώρος κατακλύζεται από sites τα οποία λίγο-πολύ είναι εναντίον αυτής της  πρακτικής.  Είτε πρόκειται για προσκλήσεις υποστήριξης των γυναικών και τόνωσης της αυτοπεποίθησης τους ώστε να αποφύγουν την πράξη αυτή που θα τις στιγματίσει μια ζωή, είτε  αναπτύσσουν πιο κάθετες ρητορικές ηθικής για την υπέρτατη αξία της ζωής (θρησκευτικής συνήθως προελεύσεως), διατυμπανίζουν το μη δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σώματος.

Το γυναικείο σώμα είναι λοιπόν καταδικασμένο να είναι ο αιώνιος φορέας της μελλοντικής ζωής.   Το σκεύος στο οποίο έχει δοθεί η θεία χάρη της γεννήσεως.  Είναι το έμβρυο ένα κοινωνικό υποκείμενο με δικαιώματα στα πρώτα στάδια της σύλληψής του;  Θα επιστρατευτεί η ιατρική, η βιολογία, η θεολογία για να δώσει συνολικές και απόλυτες απαντήσεις επί του θέματος τις οποίες πρέπει να αποδεχτούμε  άνευ αντιλόγου;

Και αφήνουν στο κενό, πνίγουν στη σιωπή και το βουβό πόνο όσες γυναίκες (και είναι πράγματι πολλές) έχουν ήδη υποβληθεί σε τέτοια επέμβαση. Θα ήθελα πραγματικά να δω μια ανάλογου μεγέθους καμπάνια από τους ίδιους φορείς για τις πρακτικές αντισύλληψης; Η μήπως κι αυτό απαγορεύεται διότι με μια έκταση του παραπάνω επιχειρήματος πρόκειται για προληπτική άρνηση της πιθανότητας ύπαρξης ζωής;

Και τι έχουν να πουν όσοι θεωρούν οτι τα προφυλακτικά “άβολα”, ότι  μειώνουν την ποιότητα της στύσης κι οτι  η χρήση τους είναι τουλάχιστον “ύποπτη” σε μια μακροχρόνια μονογαμική σχέση;

Η φεμινιστική σκέψη ήταν είναι και θα είναι υπέρ της ελεύθερης επιλογής. Υπέρ της αυτοδιάθεσης του σώματος. Κατά των στερεοτύπων. Είτε αυτά έχουν να κάνουν με μια γυναίκα που μεγαλώνει ένα παιδί εκτός γάμου, είτε με μια γυναίκα που επιλέγει να μην κάνει άμβλωση-έκτρωση και να κρατήσει το παιδί, είτε με μια γυναίκα που επιλέγει να κάνει την επέμβαση.

Καμία γυναίκα δεν ανήκει κανενός.

Για τους βιασμούς και τον ανδρισμό

Το sex ως κυρίαρχο

Διάβασα ένα ενδιαφέρον άρθρο για το ποιες είναι οι μεταφορές και οι ανάγκες με τις οποίες είναι επενδεδυμένο το sex στην εποχή μας.

Annalee Newitz (1993) Nymphomania. Bad subjects, issue 10

Μια μικρή περίληψη- αντιγραφή:

Γιατί οι άνθρωποι κάνουν sex; Αδιαμφισβήτητα, δεν πρόκειται για κάλυψη κάποιας βιολογικής ανάγκης, για μια ορμώμενη ενστικτωδώς αναπαραγωγική πράξη, προς χάριν της διαιώνισης τους είδους. Το να κάνει κάποιος sex έχει γίνει μια επιθυμητή ιδέα.

Γενικότερα, τείνουμε να εκφράζουμε κάθε είδους ευχαρίστηση με σεξουαλικούς όρους. Ακόμη και μη σεξουαλικές μορφές ικανοποίησης συχνά συνδέονται με τη σεξουαλική ηδονή.

Το να κάνει κάποιος sex θεωρείται αυτονόητο, το κανονικό, το φυσιολογικό, το αναμενόμενο. Το να μη κάνεις sex, η να μη σχεδιάζεις να κάνεις, θεωρείται παρέκκλιση.  Η επιλογή συνηθειών και αναγκών (αυτο)-ικανοποίησης, όπως το να πίνει κάποιος καφέ ή να παίζει μπάσκετ είναι στη διακριτική ευχέρεια του καθενός. Μπορεί κάποιος να τις επιλέξει ή όχι χωρίς να θεωρηθεί παράξενο.  Αλλά το να επιλέξει κανείς να μην κάνει sex, η να μη σχεδιάζει να κάνει, αντιμετωπίζεται με οίκτο και λύπη για μια μη αναπληρούμενη απώλεια. 

Οι σεξουαλικές σχέσεις πρεσβεύουν όλες πλέον τις κοινωνικές σχέσεις που θεωρούνται περισσότερο σημαντικές: τις σχέσεις αγάπης, τρυφερότητας και σεβασμού, τις οικογενειακές σχέσεις, και αυτές που συνδέονται με το αίσθημα του μοιράσματος μιας κοινής ιστορίας ή παράδοσης,

Το να κάνει κανείς sex σημαίνει ότι απολαμβάνει την ευχαρίστηση. Όμως το να συγχέεται η σεξουαλική ευχαρίστηση με άλλα είδη ευχάριστων κοινωνικών συναντήσεων είναι μια ένδειξη του πόσο έχουμε αποτύχει να έχουμε ευρέως ικανοποιητικές κοινωνικές σχέσεις.

Η θέαση των ζητημάτων αυτών κάτω από το κριτικό πρίσμα της μαρξικής ανάλυσης αναφορικά με την εναλλαξιμότητα των υποκειμένων στον χώρο της εργασίας προσφέρει ενδιαφέροντα συμπεράσματα και για τις ερωτικές επαφές. Τα υποκείμενα της σεξουαλικής πράξης είναι και ίδια εναλλάξιμα. Για παράδειγμα, η σεξουαλική προσφορά στο πληρωμένο sex ανταλλάσσει μια σεξουαλική σχέση με μια οικονομική. Στην καθημερινότητα, οι άνθρωποι τείνουν να πιστεύουν ότι μια σεξουαλική σχέση μπορεί να αντικαταστήσει μια κοινωνική ή φιλική σχέση. Πολλές φορές οι άνθρωποι έχουν σεξουαλικές σχέσεις αντί για ευρύτερες κοινωνικές σχέσεις γιατί θεωρούν την ποιότητα των σχέσεων  αυτών εναλλάξιμη και άρα αντικαταστάσιμη.

Ο/η νυμφομανής είναι εθισμένος στην ιδέα της οικειότητας και της αμοιβαιότητας στις κοινωνικές σχέσεις.  Το sex αντικαθιστά την ομαδικότητα ανάμεσα στους ανθρώπους, το αίσθημα του κοινού μοιράσματος. Το sex σε αυτή την ανάλυση έχει μια εναλλάξιμη αξία. Το ανταλλάσσουμε με τη δουλειά, τις οικογενειακές σχέσεις, την κοινωνική ταυτότητα. Μπορούμε άραγε να προσδοκούμε ένα μέλλον όπου το sex και η ομαδικότητα, το αίσθημα της κοινότητας δεν θα είναι αμοιβαία αποκλειόμενες αξίες, αλλά συμπληρωματικές;

 

άρθρο

Ανακάλυψα ένα σπουδαίο άρθρο για το φεμινισμό και το μαρξισμό:

Mac Kinnon Catharine A(1992). ‘‘Feminism, Marxism, method and the state. An agenda for theory’,Signs, 19 Journal of Women in Culture and Society, Special Issue: Feminist Theory,Spring, Vol. Νο 3. pp. 515-544

Κάνω μια πρόχειρη περίληψη αυτών που θεώρησα σημαντικά.

Η σεξουαλικότητα είναι για το φεμινισμό ό,τι είναι η εργασία για το μαρξισμό: αυτό που ανήκει τόσο αποκλειστικά σε κάθε άτομο, κι όμως του αφαιρείται.

Στο φεμινισμό ενυπάρχει μια παράλληλη υπόθεση: η μορφοποίηση, η κατεύθυνση και η έκφραση της σεξουαλικότητας οργανώνει την κοινωνία σε δύο φύλα – γυναίκες και άνδρες – και αυτή η διαίρεση ενυπάρχει στο σύνολο των κοινωνικών σχέσεων.

Η θέση του άρθρου είναι ότι ο φεμινισμός και ο μαρξισμός μπορούν αμοιβαία να αντλούν στοιχεία, χωρίς για την ώρα να αντιμετωπίζουν τις βαθιές διαφορές μεταξύ τους. Στον καπιταλισμό οι γυναίκες εμφανίζονται ως εμπορεύματα. Αυτό σημαίνει ότι η σεξουαλικότητα των γυναικών ως αντικείμενο για τους άνδρες, αποκτάει αξία

Η πιο δυνατή περιγραφή σεξουαλικής αντικειμενοποίησης που γνωρίζω περιέχεται στην ακόλουθη περιγραφή του τρόπου που παρουσιάζονται οι γυναίκες στην τέχνη και στα μέσα μαζικής επικοινωνίας:

“Σύμφωνα με τη χρήση και τις κοινωνικές συμβάσεις, οι οποίες επιτέλους αμφισβητούνται, αλλά δεν έχουν καθόλου ξεπεραστεί, η κοινωνική παρουσία της γυναίκας είναι διαφορετικού είδους από του άνδρα. Η παρουσία του άνδρα υποδηλώνει τι είναι ικανός να κάνει σε σένα ή για σένα. Αντίθετα, η παρουσία της γυναίκας εκφράζει τη δική της στάση απέναντι στον εαυτό της, και καθορίζει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να της κάνουν”.

Να έχεις γεννηθεί γυναίκα σημαίνει να έχεις γεννηθεί σ’ ένα περιορισμένο και οριοθετημένο χώρο, στη φύλαξη των ανδρών. Η κοινωνική παρουσία των γυναικών εξελίχθηκε μέσα από την ευφυία τους να ζουν κάτω από τέτοια κηδεμονία και σε ένα τόσο περιορισμένο χώρο. Αυτό όμως έγινε σε βάρος της γυναικείας υπόστασης που χωρίστηκε στα δύο. Μια γυναίκα πρέπει συνεχώς να επιτηρεί τον εαυτό της. Σχεδόν πάντα την ακολουθεί η δική της εικόνα του εαυτού της… φτάνει να θεωρεί τον επιτηρητή και τον επιτηρούμενο μέσα της σαν δύο συστατικά αλλά πάντα διακεκριμένα στοιχεία της ταυτότητάς της ως γυναίκας. Χρειάζεται να εξετάζει όλα όσα είναι και όλα όσα κάνει γιατί το πώς φαίνεται στους άλλους, και τελικά πώς φαίνεται στους άνδρες, έχει αποφασιστική σημασία για ό,τι συνήθως θεωρείται επιτυχία στη ζωή της. Η δική της αίσθηση για την ύπαρξή της έχει αντικατασταθεί από την αίσθηση εκτίμησης της ύπαρξής της από έναν άλλο. Μπορεί κανείς να το απλοποιήσει αυτό λέγοντας: οι άνδρες ενεργούν, οι γυναίκες φαίνονται. Οι άνδρες κοιτάζουν τις γυναίκες. Οι γυναίκες παρατηρούν τους εαυτούς τους να τις κοιτάζουν. Αυτό καθορίζει όχι μόνο τις περισσότερες σχέσεις ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες, αλλά και τη σχέση των γυναικών με τον εαυτό τους. Ο επιτηρητής της γυναίκας μέσα της είναι αρσενικός, η επιτηρούμενη θηλυκή. Έτσι μετατρέπει τον εαυτό της σε αντικείμενο – και ειδικότερα ένα αντικείμενο θέασης: ένα αξιοθέατο” (New York: Viking Press, 1972).

 

Η γυναίκα μέσα από τα ανδρικά μάτια είναι σεξουαλικό αντικείμενο, αυτό μέσα από το οποίο ο άνδρας γνωρίζει τον εαυτό του, ταυτόχρονα ως άνδρας και ως υποκείμενο. Ο ερωτισμός που αντιστοιχεί σ’ αυτό είναι “η χρήση των πραγμάτων για να αποκτηθεί εμπειρία του εγώ”.

Η αντικειμενοποίηση κάνει τη σεξουαλικότητα υλική πραγματικότητα της ζωής των γυναικών, και όχι απλά ζήτημα ψυχολογίας, αντιλήψεων ή ιδεολογίας. Εξαφανίζει τη διάκριση πνεύματος/ύλης στην οποία στηρίζεται αυτή η διαίρεση. Όπως η αξία του εμπορεύματος, έτσι και η δυνατότητα των γυναικών να είναι σεξουαλικά επιθυμητές, φετιχοποιείται: παρουσιάζεται ως ιδιότητα του ίδιου του αντικειμένου, αυθόρμητη και εγγενής, ανεξάρτητη από την κοινωνική σχέση που την κατασκευάζει, ανεξέλεγκτη από την εξουσία που την προϋποθέτει. Είναι βοηθητικό αν το αντικείμενο συνεργάζεται: απ’ όπου και ο κολπικός οργασμός. Απ’ όπου και οι ψεύτικοι οργασμοί γενικά . Η σεξουαλική οντότητα των γυναικών, όπως η τόλμη των ανδρών, δεν είναι λιγότερο αληθινή επειδή είναι μυθική. Είναι ενσωματωμένη. Τα εμπορεύματα έχουν αξία, αλλά μόνο γιατί η αξία είναι κοινωνική ιδιότητα.

 

Μια παρόμοια ανάλυση της “επιθυμίας” υπάρχει στην περιγραφή του άνδρα από τους Deleuze και Guattari ως “μηχανής πόθου”, του άνδρα σε σχέση με τον κόσμο των αντικειμένων: “Όχι ο άνδρας ως βασιλιάς της δημιουργίας, αλλά μάλλον ως το ον που

βρίσκεται σε άμεση σχέση με την εσωτερική ζωή κάθε είδους ή με όλα τα είδη όντων, που έχει ευθύνη ακόμη και για τα άστρα και τα ζώα, και που συνεχώς μπήγει μια μηχανή-όργανο σε μια μηχανή-ενέργεια, ένα δέντρο στο κορμί του, ένα βυζί στο στόμα του, τον ήλιο στον πισινό του. Ο αιώνιος φύλακας των μηχανών του σύμπαντος (Deleuze και Guattari (ο.π. νο 1), σελ. 4).

Συνειδητοποιώντας ότι οι γυναίκες, κοινωνικά, κατοικούν τον κόσμο των αντικειμένων μετατρέπει αυτή τη συζήτηση σε μια αρκετά ακριβή περιγραφή της φεμινιστικής ανάλυσης για τη δυνατότητα των γυναικών να είναι επιθυμητές στον άνδρα – το βυζί στο στόμα του, η μηχανή – ενέργεια όπου συνεχώς μπήγει τη μηχανή – όργανο.

αντιγραφή

Βρήκα ένα πολύ ωραίο blog για το διάβασμα. Και απο εκεί αντιγράφω ένα ενδιαφέρον άρθρο για το νεο-φεμινισμό.

Ούτε 7 το πρωί δεν είναι κι εγώ διαβάζω για βρακιά και φεμινισμό. Διάβασα αυτό το άρθρο στον Guardian και μου φάνηκε πολύ καλό.
Πρόκειται για μια αντιπαράθεση που συμβαίνει στην Αμερική αυτές τις μέρες μεταξύ των φεμινιστριών τρίτης γενιάς που θεωρούν ότι το να φοράς στρινγκ και γενικά να ανεμίζεις τη σεξουαλικότητα σου δεν ενδυναμώνει τις γυναίκες. Ο αντίλογος όμως λέει ότι οι γυναίκες δε χρειάζονται ενδυνάμωση (empowerment) πια:
«We’re not trying to be empowered. The twentysomething women I know don’t care about old-style feminism. Partly this is because they already see themselves as equal to men: they can work, they can vote, they can bonk on the first date. For younger women, raunch is not about feminism, it’s just about fashion.
Another reason for the rise of raunch is that women are rediscovering the joy of being loved for their bodies, not just their minds. Today sexes mix a lot more than they used to, so boys grow up having girls as friends. They tend to listen to what women have to say, and when they marry they don’t consider sharing the housework to be castrating. Instead of desperately longing for the right to be seen as human beings, today’s girls are playing with the old-fashioned notion of being seen as sex objects. (Χμμ, ελπίζω να έχει δίκιο για τις νέες γενιές αντρών και τις δουλειές. Με το τελευταίο θα συμφωνήσω απόλυτα).
Λένε, οι φανατικές φεμινίστριες ότι το να επιδεικνύουμε το σώμα μας δε μας φέρνει πιο κοντά στον εαυτό μας αλλά στα πρότυπα των αντρών. «But what if a woman’s “own, specific self” is a thong-wearing, Playboy-T-shirted specific self who thinks lap-dancing is a laugh and likes getting wolf-whistled at by builders?» (Πραγματικά, τώρα που δε μας συμβαίνει πια αυτό, μας λείπει, και ειλικρινά την τελευταία φορά που κάποιος μου σφύριξε στο δρόμο ξαφνιάστηκα τόσο που αποσυντονίστηκα εντελώς !) What if a woman spends hours in the gym to create a body she is proud of? Is that a waste of time, time she should have spent in a university library? No.
Και το συμπέρασμα; «If a thong makes you feel fabulous, wear it. For one thing, men in the office waste whole afternoons staring at your bottom, placing bets on whether you’re wearing underwear. Let them. Use that time to take over the company. But even if you wear naughty lingerie for you, for no other reason than it makes you feel good, that is reason enough to keep it on. True feminism should celebrate femininity, and make you feel wonderful to be born a woman. It’s a shame some feminists today can’t do the same».
Γι αυτό κορίτσια, τα στρινγκάκια σας και στη δουλειά!

Παρακολουθώντας τη γυναικεία ηδονή

Μιλά ο πολιτικός λόγος των γυναικών για τη σεξουαλικότητα;

Μιλά φυσικά πολύ για την καταπίεση, τη βία (σεξουαλική και όχι μόνο),  την εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος.

Τι έχει να πει για την καθημερινότητα της σεξουαλικότητας;

Άπειρες γυναικείες προσωπικές συζητήσεις αφορούν σεξουαλικά ζητήματα. Πώς συνδέεται ο εναλλακτικός πολιτικός λόγος με την πρακτική αυτή;

 

Βέβαια, ο φεμινιστικός λόγος  υπερασπίζεται την απελευθέρωση της σεξουαλικότητας. Αγκαλιάζει τις λεσβιακές και gay ομάδες, αγωνίζεται ενάντια στην ομοφοβία. Επιτίθεται σε σεξιστικές πρακτικές και καλεί εθελοντικές ομάδες βοηθείας.

 

Επιθυμώ να ανοίξει μια γενικότερη συζήτηση περί σεξουαλικότητας. Να μιλήσουμε για τις σχέσεις εξουσίας, το εναλλασσόμενο ρεύμα των σεξουαλικών σχέσεων. Η ανάγκη αυτή ξεπήδησε μήνες πολλούς πριν όταν συζητούσαμε σε γυναικοπαρέα το πόσο επηρεάζεται η εικόνα των αντρών για τη γυναικεία ευχαρίστηση στο sex από τσόντες και άλλα παρόμοια θεάματα. Και μία από την παρέα θυμήθηκε και  κάτι που είχε διαβάσει κάπου σε κάποιο βιβλίο ακαδημαϊκού σχετικά.

 

Το γενικότερο συμπέρασμα της τότε κουβέντας ήταν πως το γυναικείο σώμα ήταν το απόλυτο δοχείο της σεξουαλικής ηδονής. Οι κινήσεις, οι μορφασμοί, οι κραυγές, η εστίαση στα  επίμαχα σημεία του σώματος, το στήθος, τα χείλη, τα οπίσθια είναι αυτά που δημιουργούν κα συντηρούν την διέγερση. Ο άντρας είναι η «κινητήριος δύναμη», αλλά  η ουσία της ηδονής περνά μέσα από το γυναικείο σώμα. Το οποίο παρουσιάζεται ακόρεστο και ακούραστο, δεκτικό σε μηχανικά επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Ο άντρας προσφέρει. Και η γυναίκα είναι εκεί γιατί δέχεται, απολαμβάνει.

 

Δε θα έλεγα ότι ο άντρας σε αυτό το σχήμα είναι ο εξουσιαστής και η γυναίκα η εξουσιαζόμενη. Συμμετέχουν και οι δύο σε μια παράσταση, όπου τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει το γυναικείο σώμα. Ένα σώμα βορρά για ηδονικά βλέμματα (αντρών και γυναικών). Και τα δύο όμως σώματα αντικείμενα σε μια πράξη κι όχι υποκείμενα.

περί ισότητας

Μιλώντας για τα πολιτικά διεκδικούμενα των γυναικών δεν μπορούμε παρά να πέσουμε πάνω σε συνθήματα διεκδίκησης της ισότητας.

Ισότητα!

Ένα σύνθημα παγιδευτικό. Τι μπορεί να επιτύχει η προσπάθεια για την ισότητα όταν η αφετηρία, η φυσιολογία, η ανατροφή, οι κοινωνικοί ρόλοι, οι οικογενειακές αγκιστρώσεις είναι διαφοερετικές;

Είναι πραγματικά αφελές να ευαγγελίζεται κανείς αυτού του είδους την ισότητα. Εύκολα λόγια δικανικών εξαγγελιών. Κούφιες διακηρύξεις.

Μπορεί άραγε να εξωραϊστεί η επιφάνεια, να ισοπεδωθούν οι διαφορές σε επίπεδο ίσως επαγγελματικών δικαιωμάτων, αλλά η ουσία της υπόθεσής μας παραμένει η διαφορετικότητα.

Σε άλλους καιρούς το σύνθημα για ίσα δικαιώματα στην εργασία ήταν πρόσφορο. Ήταν η εποχή που οι γυναίκες τολμούσαν να εισέλθουν στο χώρο εργασίας. Τολμούσαν να είναι επαγγελματίες, να κυνηγήσουν θέσεις εξουσίας και επιρροής.

Και επιτύχαμε πλέον τη μερική ισότητα. (Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη σημαντικότητα τέτοιων κεκτημένων των κινημάτων). Δηλαδή ισότητα για κάποιους εκλεκτούς. Για κάποιος άλλους παραμένει η ανισότητα (Βλέπε μαύρη εργασία των γυναικών λ.χ. ως οικιακοί βοηθοί).

Πώς μπορεί ένα τόσο γενικό σύνθημα να μας βοηθήσει να ενσκήψουμε βαθύτερα, να αναμοχλεύσουμε τα αόρατα εκείνα αταβιστικά δεσμά που συμπιέζουν επιθυμίες, σμιλεύουν πρότυπα, επηρεάζουν την αίσθηση του εαυτού, την αντίληψη του υπαρξιακού σκοπού;

Ο πολιτικός λόγος οφείλει να ανοίξει ζητήματα ταυτότητας, να ενθαρρύνει τον ουσιαστικότερο διάλογο ανάμεσα στις ομάδες των γυναικών. Να επισημάνει τη διαφορετικότητα, επιδιώκοντας μια εκ νέου έμφυλη συνειδητότητα του όμοιου και του διαφορετικού.

Για τη φεμινιστική πολιτική σήμερα

Αντιγράφω από το ειδικό ένθετο της «Εποχής», στις 24-6-2007

 

Ποιο κοινό πολιτικό λόγο μπορούν να μοιραστούν γυναίκες που όχι μόνο εντάσσονται σε διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις, με άλλη αντίληψη για την πολιτική και την κοινωνία, αλλά θέτουν και διαφορετικές προτεραιότητες στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης; Ποια είναι η σχέση των γυναικείων κινημάτων σήμερα με το κίνημα του φεμινισμού ιστορικά, αλλά και ποια είναι η στάση απέναντι στο νεοφιλιλευθερισμό;

 

Αφού η ζωή των γυναικών αλλάζει, οφείλουμε να αναλύουμε τις νέες καταστάσεις και να ενεργούμε με τρόπο σύγχρονο και με βάση τις ανάγκες για την εκπλήρωσή των οραμάτων μας. Τα ζητήματα που ασχολούμαστε είναι η βία κατά των γυναικών, η έκτρωση, η ισότητα δικαιωμάτων των μεταναστριών, η καταναγκαστική πορνεία (Ελληνικό δίκτυο της παγκόσμια πορείας γυναικών)

 

Το φεμινιστικό κίνημα στην πορεία και πολυμορφία του είναι μια ιστορία συλλογικής δημιουργικής συγκρότησης. Γίνεται προσπάθεια να καταδείξουμε την έμφυλη διάσταση, η οποία διατρέχει όλα τα επίπεδα κοινωνικής εμπειρίας και ιεραρχεί τα υποκείμενα αποδίδοντάς τους άνισα δικαιώματα και προνόμια. Απώτερος στόχος της δράσης μας είναι η ανατροπή αυτών των σχέσεων εξουσίας.

(Φεμινιστικό κέντρο Αθήνας)

 

Η άρθρωση πολιτικού λόγου για το «γυναικείο ζήτημα» από τις πολιτικά ενταγμένες γυναίκες δεν προκύπτει από το γεγονός και μόνο ότι αυτές οι γυναίκες είναι πολιτικά ενεργές. Βασική προϋπόθεση είναι η συγκρότησή τους ενός του πολιτικού τους φορέα ως γυναίκες, η συσπείρωσή τους δηλαδή με βάση τη γυναικεία τους ταυτότητα και η ανίχνευση αυτής της ταυτότητας μέσα από τα κοινά βιώματα, τις κοινές εμπειρίες, τα κοινά τραύματα, τις κοινές επιθυμίες, αλλά και την κατακτημένη γνώση μιας καταπιεζόμενης κοινωνικής κατηγορίας.

Άλλωστε τα υποκείμενα κάνουν πολιτική δια της βιωμένης εμπειρίας των σωμάτων τους και με την δια των σωμάτων αντίστασή τους. Μόνο αν τα σώματα, τα βλέμματα, οι λόγοι, οι γνώσεις, η κουλτούρα αμφισβήτησης των υποτελών κατηγοριών εισέλθουν στο προσκήνιο, θα θέσουν σε κρίση τα σώματα, τους λόγους, τις εξουσιαστικές πρακτικές των κυρίαρχων κατηγοριών.

(Ομάδα γυναικών Θεσσαλονίκης)

 

Υπάρχει μια πραγματική ανάγκη ενός χώρου (δε θα χρησιμοποιήσουμε τον όρο κίνημα με συμβατικό τρόπο) συνάντησης των γυναικών, επικοινωνίας, συνομιλίας, πολιτικοποίησης των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν- μεταξύ των οποίων η βία και η οικονομική εξάρτηση είναι τα σημαντικότερα- και κοινής δράσης. Υπάρχει ανάγκη αλληλοϋποστήριξης, αλληλεγγύης, ανάκτησης της αξιοπρέπειας και της εμπιστοσύνης στον εαυτό τους, στήριξης για την απεμπλοκή από νοσηρές καταστάσεις, διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους στον προσωπικό και τον δημόσιο χώρο και κατοχύρωσης τους στους θεσμούς.

(Γυναίκες για μια άλλη Ευρώπη)

διαβάζετε;

Δεν ξέρω πόσες-πόσοι διαβάζετε και τί διαβάζετε. Είναι ευχάριστο κανείς να ανακαλύπτει τρόπους να συνδέεται με το κλίμα μιας άλλης εποχής. Πώς μπορούμε λοιπόν να δούμε το πρόσφατο παρελθόν, το οποίο είναι τόσο δεμένο με το παρόν;

Η φοβερή και τρόμερη δεκαετία του ‘80 για την Ελλάδα είναι τόσο κοντινή, ώστε να την αναλύουμε, αλλά και τόσο σκοτεινή. Μουσικές, κουρέματα, ο Αντρέας, οι γυναίκες έξω απο το σπίτι, οι αγρότες που είχαν πια γίνει υπάλληλοι οικογενειάρχες… Είναι τυχερός κανείς αν μπορεί να κρυφοκοιτάξει στις αυθεντικές αναμνήσεις αυτής της εποχής. Έτσι κρυφοκοίταξα κι εγώ μέσα από το βιβλίο της Πολενάκη.

Μια φίλη μου το δώρισε και επέλεξα να δημοσιεύσω τη διασκεδαστική χαρακτηριστική δηκτικότητα εναντίον των ανδρών, σε κλασσική “γυναικοκουβέντα”.

Αντιγράφω από το βιβλίο της Μαρίας Πολενάκη, «μισώ-μισώ», εκδόσεις Καστανιώτη:1994

Κεφάλαιο 17- Συζήτηση στρογγυλής κλίνης

(…)Μαζευτήκαμε, που λέτε, πολλές μονάδες γυναικών (δηλαδή γυναίκες μόνες), όλες μας παντρεμένες, καταξιωμένες, μορφωμένες και απελπισμένες. Διαλέξαμε ένα τραπέζι στρογγυλό, για να μιλάμε στριμωγμένα χωρίς να μας ακούνε, και κάποια ζήτησε από το γκαρσόνι να μας στρώσει το σεντόνι.

- Εννοείτε το τραπεζομάντιλο; τη ρώτησε αυτός.

Βιαζόταν, φαίνεται η καημένη να μιλήσει για τα ερωτικά της προβλήματα κι έτσι της δώσαμε αμέσως το λόγο.

(…)

- Λοιπόν, πώς θα τον ήθελες τον άντρα που γυρεύεις; τη ρώτησα.

- Να είναι στην ηλικία μου, στη νοοτροπία μου, στα ενδιαφέροντά μου, στην πνευματικότητά μου και, ασφαλώς, αντάξιος της εξωτερικής μου εμφάνισης.

- Μα εσύ πας για ένα θαύμα! Γι’ αυτό δε βρίσκεις! Νομίζεις ότι υπάρχουν αρσενικά όντα που να έχουν ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ όλα αυτά τα προτερήματα;

(…)

- Να μη λέμε κι ότι θέλουμε! Φαντάζεστε, παιδιά, να μας ακούγανε οι άντρες μας από μια μεριά;

- Κάπου έχουν δίκιο που αντιδρούν στις ομαδικές εξορμήσεις γυναικών.

- Διότι έχουν την εμπειρία των αντίστοιχων δικών τους εξόδων.

- Φαίνεται τελικά ότι η απιστία ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ την επικοινωνία για να ξεκινήσει. Αν δεν επικοινωνούσα μαζί σας, μπορεί να έθαβα κάθε επιθυμία μέσα μου, να μη μιλούσα γι’ αυτήν, και εν αρχή ην ο Λόγος!

(…)

- Και το πνεύμα δεν παίζει ρόλο σε μια ερωτική σχέση;

- Βεβαίως. Αυτό χρειάζεται για να μπορείς ν’ αντέχεις τον άλλο σε όλες τις υπόλοιπες ατελείωτες ώρες που είσαι αναγκασμένος ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΣΕΞ!

- Δηλαδή ποια είναι, ρε παιδιά, η τέλεια ερωτική σχέση; Ποιο ποσοστό σωματικής έλξης, ψυχικής επαφής και πνευματικής επικοινωνίας πρέπει να περιέχει;

- Αν την παρομοιάσουμε με συνταγή μαγειρικής, πρέπει να βάλουμε και λίγο αλατοπίπερο, καθώς και σκόρδο, για να μη τη ματιάσουμε!

- Αφήστε την πλάκα, γιατί εγώ δεν έζησα ποτέ την τέλεια ερωτική σχέση και κοντεύω να τρελαθώ!

- Μα η τέλεια ερωτική σχέση μοιάζει πολύ με αυτή που ΔΕΝ έζησες, είπα και ύστερα με έβαλαν πάλι να επεξηγώ. Δεν υπάρχει τέλεια σχέση, διότι το τέλειο στη σχέση καταργεί τη σχέση, αφού η λέξη «σχέση» αφορά το σχετικό! Το τέλειο δεν είναι σχετικό, αλλά απόλυτο, δηλαδή τελειωμένο, ολοκληρωμένο. Ο έρωτας που είναι σχέση είναι αναγκαστικά ατελής. Είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης, το ψέμα, η αγωνία της συνάντησης, η επιθυμία της φυγής για να ξαναϋπάρξει συνάντηση…

woman in heels

Να σας πω κάτι για την εικόνα που διάλεξα για την κύρια σελίδα.

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο εικόνες που να ταιριάζουν στη σκέψη που είχα για αυτό το blog, κόλλησα σε αυτή τη φωτογραφία.  Που όπως κι οι ίδιοι βλέπετε δείχνει μια νέα όμορφη γυναίκα in a small black dress, in high heels. 

Είναι άραγε το “αμερικάνικο”, “γαλλικό” και δεν ξέρω τί άλλο,  πρότυπο γυναικείας ομορφιάς; Γιατί είναι τόσο ελκυστικό στα μάτια μου (στα μάτια μας);  Τί έχει ο φεμινιστικός λόγος να πει για αυτό επί της ουσίας; Χωρίς να αναλώνεται σε γενικόλογες, ακαδημαϊκού ύφους αναλύσεις για την επιρροή της κουλτούρας των μέσων ή να μοιάζει σα να ανήκει σε εναλλακτική στήλη lifestyle γυναικείου περιοδικού;

This, my friends,  is my question.